بــادبادکبـــــــاز

توی دومین ماه از سال تحصیلی جدید به سر میبردیم که خبر رسید: چه نشستی؟ ..چشمه(ویژه نامه آغاز سال تحصیلی)درآمده.

ما هم که ۵ ترم است که تشنه ی این چشمه ایم که ببینیم در این دانشگاه چه میگذرد بسیار خجسته و خرسند گشتیم و با خود گفتیم که بعد این همه نشریه نشریه کردنها چه در پیش رو داریم.لازم به ذکر است که در این بین بیاد موهای رنگ دندان شده ی ترم بالایی ها دقایقی چند سکوت کردیم.

همان طور که سکوت کرده بودیم تنی چند از هم رشته ای های گرافیک پاس کرده سر رسیدند و هنوز نرسیده لوگو و صفحه آرایی نشریه را به چار میخ نقد کشیدند و ..خلاصه مجلس گرم..شیرین و جذاب نخودچی خوران به راه انداختیم!

ولی از شما چه پنهان نشریه آنقدر خشک بود که ترسیدیم ورقش بزنیم و بوی خبرهای سوخته ی داخل نشریه ما را آنچنان از خود بیخود کرد که ضعف خبرنگار نشریه در مصاحبه هایش و گزارش نویسی و ضعف و ضعوف دیگر که در این مقال نمیگنجد را همه یکجا بی خیال شدیم.

و تنها پیشنهادی که داشتیم این بود که با این همه حسنات واقعا جای صفحه ی اشتراک مجله خالی بود!!.......... و داستان همچنان ادامه دارد..

بی ربط:این سوتی هم از شاهکارهای دانشگاهمون درست روز سخنرانی  استاد ضیائی پرور بود.بنده خدا نویسنده ی این متن منظورش از "سایور"..."سایبر" بوده!

مواقعی تو زندگی هر کس هست که شانس عینهو شتر پهن میشه در خونه آدم و هر چی هم که حرکات ژانگولری از خودش در میاره که .."..هــــــــــــو! من شانسم..تحویلم بگیر!!" طرف عین خیالش که نیست هیچ یه چوبم ورمیداره و شتر زبون بسته رو تا میخوره میزنه و سیاه و کبودش میکنه..تا اون شتر بدبخت به گور باباش بخنده که بیاد در خونه ی این آدم(بلانسبت!) چل..

القصه..ما هم همین چند وقت پیش آن چنان (لگد که چه عرض کنم؟)جفتکی به شانس زبون بستمون حواله کردیم که ... به هیچ بنی بشری نزد!!

هیچی دیگه ..الان در موقعیت دپسردگی به سر میبریم و تضمین نمیکنیم که معتاد نشویم................................ بده من اون شرنگ لامشبو!..

.

.

پ.ن: اگه مدیر شبکه Press TV رو دیدین سلام منم بهش برسونین!