بــادبادکبـــــــاز

این روزا که نیستی انگار همه چی هست..همه هستن و همه چی هم سر جاشه.قاب عکست بالای کتابخونه ست..دفتر خاطراتت هم هنوز همون جاست.جاسوئیچی پت..و اون تیکه پارچه سبز متبرک.حتی اون خودکار پارکر تمام نقره هم گوشه کشوم داره خاک می خوره.

انگار همه چیز بهونه ست واسه(حتی یه لحظه) فراموش نکردن تو! 

آدم ازین همه نظم کفری میشه! همه چیز و همه کس سر جاشونن.چرا من نباید باشم؟

مامان امروز آش نذری داره.همش می خوام بلند شم ولی انگار یکی می کوبونتم زمین.یه هفته س که لیلی زیر تختم بود.ولی حالا اونم سر جاشه..

امروز باران می بارد.باران ملایم ماه آوریل.هم اکنون گلهای عنصل آبی شروع به باز شدن کرده اند.نرگس ها پوزه هایشان را از زمین بیرون آورده اند.گلهای خودروی فراموشم نکن گسترده می شوند و خود را برای دربرگرفتن نور آماده می کنند.سال دیگر می آید.همراه با هل دادن و تنه زدن گیاهان به یکدیگر.هیچ وقت ازین کارشان خسته نمی شوند..گیاهان حافظه ندارند..یادشان نمی آید بارها این کار را تکرار کرده اند.   / مارگارت اتوود

پ.ن:فصل سیزدهم همه کتابها رو باید گِل گرفت!

پ.ن۲:خوشحالم که این عدد ۱۳( بعد این همه)همیشه بهانه ای واسه نوشتن من پیدا میکنه..

.